سلام مولای من

دراین شب میلاد امام محمدباقر(ع) و در آغازماه پرخیروبرکت  رجب 

دراین شب لیلة الرغائب شب آرزوها  چه آرزویی می تونم داشته باشم

به جزدیدن دوباره تو وآمدنت؟!.......

چرانمی ایی عزیز؟!دیرنشده؟!......

تورابه جان مادرت قسم میدهم بیاو لحظه های انتظاررابارانی کن

بیاکه تشنه دیدارت هستیم

اللهم عجل لولیک الفرج والعافیةوالنصر

...و سپیده صبح لبخند می زند و کلمات "عهد" در جانم می نشیند...

...اللهم ربّ النّور العظیم...

می نشینی ...چانه ام می لزرد و سرا پرده ی جانم به اشک آراسته می شود!

چشمانت پر از لبخند می شود..."در خانه ام همیشه به رویت باز است"...

می دانی چه بگویی که با کلماتت آلش به جانم بریزی!...

دامی بس بزرگ از تعلقات واهی...و من گرفتار این دام!

دست دراز می کنی و من تمام اندوهم را به امانت به تو می دهم!

عطر حضورت فضا را آکنده است واینک...

"که باز بر سر دلدادگیت هم عهدیم*** قسم به عشق کزین راه بر نمیگردیم"

می گویم : اگر باورم نمی کنی فقط بگذار بخواهمت...حتی اگر سخنی نگویی با دل آشفته ام!

می گویی: شیعگی فراموشت شده...در عشق در جا میزنی!

میگویم: " فهل یرحم الذلیل الّا العزیز؟!"

مرا می نگری و من چشمانی می یابم خونین از خودخواهی های من...از بی وفاییهای من!

...اما باز هم لبخند می زنی...

میگویم:

اللهم بلّغ مولانا الامام الهادی المهدی...

دوباره سکوت و دوباره نگاه!...

می گویم : یادت هست گفته بودم:

"گر به سر منزل سلمی رسی ای باد صبا*** چشم دارم که سلامی برسانی زمنش!"

نگاهم می کنی،

می گویی:"خدا ما و شما ر ااز فتنه ها به سلامت دارد و روح یقین را به ما و شما موهبت کند و از سوءعاقبتمان پناه بخشد!"

آه چه می کنی با این قلب آشفته ام؟!...

...اللهم اجعلنی من انصاره و اعوانه...

و من غرق غفلتم!

اینک این من و این ندای دل شکستگی ام....

فالعفو، فالعفو، فالعفو ،...سیّدی،سیّدی،سیّدی...

سکوت می کنی !...و سکوتت شرر به جانم می زند!

جوابم را بده...لب از لب بردار و ندای ملکوتی ات را در جانم بنشان...

...به خدا خسته ام ...خودت گفتی:"در خانه ام به رویت باز است"...

میدانم، نامهربانی کرده ام...اما اینک که آمده ام و لجوجانه کلون باب تو را می کوبم

یک بار دیگر نگاهم کن...

جگرم را به آتش بکش...

سر تا پایم را بسوزان...اما لب از لب بگشا!

نگاهم می کنی با هزاران هزار حرف در چشمانت:

"هل علمتم ما فعلتم بیوسف؟"

میگویم :" العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان!"

می روی اما زمزمه هایت را می شنوم:

صبر کن چشم دلت نیل شود،می آیم*******شعر من حضرت هابیل شود، می آیم

سرزمین دلتان بتکده شد پس حالا*******آسمان غرق ابابیل شود، می آیم

قول دادم که بیایم، به خدا حرفی نیست******دل به آیینه که تبدیل شود، می آیم

...نگاهم تو را بدرقه می کند که مرا به میقات طور برده ای و به یادم آوری که آلوده ام، اما تو هنوز هم در قنوت وِترت دعایم می کنی....

...با تو هم پیمان می شوم و می گویم:

"اللهم عجّل لولیک الفرج"

گفت برای چه می نویسی؟گفتم برای دلم!گفت:مگرتوهم دل داری؟گفتم:دلدارمرامی خواند و...

امان ازدست این دل بیقرار...امان....امان....

حال که درژرفای نگاه بزرگ تو، به اندوه ودرد شقایق می نگرم و ازغم وداغ لاله بیقرارمی شوم مرا متهم به دروغ می نماید که مگرتوهم می نویسی؟یا اینکه می گوید :باش تا صبح دولتت بدمد !

مگرمی شود؟نه چنین چیزی ناممکن نیست.مطمئن هستم می شنود .

امان ازدست این بشرخاکی...امان...

خدایا آخرین منجی رابرسان

اللهم عجل لولیک الفرج